Kontrola operacji może przybrać jedną z trzech form:
· Kontroli wstępnej
· Kontroli równoległej
· Kontroli końcowej
Są one nastawione na różne fazy procesów transformacji stosowanych przez organizację.
Kontrola wstępna, inaczej kontrola zasilania lub sterująca skoncentrowana jest raczej na elementach nakładów wchodzących do systemu na wczesnym etapie całego procesu. Krówko mówiąc zajmuje się ona jakością i ilością zasobów finansowych, rzeczowych, ludzkich i informacyjnych, zanim staną się one częścią systemu.
Np. firma Procter & Gamble zatrudni pracowników, którzy są absolwentami koledżów i po pozytywnych wynikach kilku rozmów kwalifikacyjnych.
Kontrola równoległa, inaczej zwana kontrolą tak-nie lub selekcyjną następuje w procesie przetwarzania. Oparta jest ona na procesach sprzężenia zwrotnego. W celu takiej kontroli organizuje się na przykład na linii montażowej kila stanowisk kontrolnych w celu sprawdzenia jakości produktu zanim został on całkowicie przetworzony. Otrzymuje się w ten sposób większą efektywność, czyli mniejszą ilość braków w produkcji.
Kontrola końcowa koncentruje się na produktach organizacji po ukończeniu wszelkich procesów transformacji. Jest ona mniej użyteczna niż kontrola równoległa jednak istnieją dwa powody, dla których warto ją przeprowadzać.
Po pierwsze taka kontrola dostarcza kierownictwu ważnych informacji dotyczących planowania, np. o informacje o współczynniku usterek gotowych produktów. Na tej podstawie menedżer dowiaduje się, że istnieje potrzeba korekty systemu. A po drugie kontrola końcowa może być również podstawą do nagradzania pracowników, ponieważ kontrola ta dostarcza także informacji o poziomie sprzedaży.
Przeciętna organizacja nie jest w stanie przetrwać korzystając jedynie z jednej formy kontroli operacji.