1. założenie daleko idącej równorzędności sytuacji poszczególnych krajów;
2. z założeń wynika, że im wyższy stopień specjalizacji tym wyższe korzyści powinien odnosić kraj z wymiany międzynarodowej (kraje monokulturowe);
3. trudno mówić o doskonałej przenośności czynników produkcji z jednej gałęzi do innych i o doskonałej elastyczności transformacji produkcji;
4. sprzeczność między klasycznym założeniem pełnego zatrudnienia a tezą o możliwości szybkiego dostosowania produkcji do zmian popytu;
5. brak doskonałej koncentracji (szczególnie na rynku międzynarodowym).